// Techniek

Techniek

In de beginjaren gingen enkele stukken carbid samen met water rechtstreeks in de melkbus. Het gas ontstond daardoor in iedere bus afzonderlijk.

Tegenwoordig gebruiken we een vergasser. Die maakt het proces eenvoudiger en zorgt ervoor dat de melkbussen veel schoner blijven. Ook kunnen we zuiniger schieten, omdat er tijdens het vullen aanzienlijk minder gas verloren gaat.

Bij de oude werkwijze bleven meerdere bussen soms nog lang gas produceren doordat er te veel water was toegevoegd. Met de vergasser gebeurt dat niet meer: de bussen worden gevuld met carbidgas dat vooraf al gereed is. Daardoor kunnen we sneller achter elkaar schieten.

De werking van de vergasser

De vergaspot wordt met water gevuld. Zodra het carbid daarin terechtkomt, begint een chemische reactie waarbij acetyleen ontstaat: het gas dat we voor het carbidschieten gebruiken.

Na het toevoegen van het carbid sluiten we de bovenkant van de vergaspot af met een afsluiter die afkomstig is van een giertank. De gasvorming verhoogt vervolgens de druk in de pot, waardoor het gas via een slang naar de opslagtank stroomt.

In de opslagtank verzamelt het gas zich boven het water in het onderste gedeelte, deel A. Omdat de gasdruk hoger is dan de buitenluchtdruk, wordt het water via een buis naar het bovenste gedeelte, deel B, gedrukt. Een doorzichtige peilbuis aan de zijkant laat zien hoeveel water nog in deel A staat.

Wanneer de opslagtank met gas is gevuld, kunnen de melkbussen worden aangesloten. Tijdens het vullen neemt de hoeveelheid gas in deel A af en stroomt het water vanuit deel B weer terug naar beneden.

Een extra overdrukketel vangt gas op wanneer de druk in de vergaspot te hoog wordt. Zo hoeft overtollig carbidgas niet ongebruikt te worden afgevoerd en kan het later alsnog worden ingezet.